Diary Excerpt [Dutch]

This is an excerpt from today’s entry of my diary — I meant to write a blog out of it, but couldn’t seem to manage. Instead, I decided to just post the excerpt as is, even though it’s in Dutch and the language use is a bit… well… chaotic? As tends to be the case for my diary entries. I personally like the style, but it’s probably not the best for public texts, normally. Ah well.

*~*~*~*~*

Dat boek Two Boys Kissing is echt erg mooi… maar het maakt me wel ontzettend melancholisch door mijn single zijn en eenzaamheid. Voel me ontzettend leeg nu, zodanig dat ik me nu ook niet kan concentreren op het artikel dat ik ook moet lezen. Moet mezelf maar even afleiden of zo en dan weer verder. Maar eigenlijk wil ik denk ik eerst, ja, een en ander van mezelf afschrijven of zo, maar ik weet niet hoe want ik kan dit nooit anders in woorden brengen dan: ik wil niet meer alleen zijn, en: ik ben eenzaam. Ik wil dingen delen met iemand met wie ik dingen wil delen, niet met al die mensen die ik nu ook al wel om me heen heb en bij wie ik me altijd self-conscious voel bij het mezelf laten zien. Zou dat toch onzekerheid zijn over wie ik ben als persoon? Ik interpreteer het zelf altijd als onzekerheid over of andere mensen wie ik ben als persoon zouden waarderen, maar hoezeer verschilt dat eigenlijk? Ik weet wel uit ervaring dat men, als ik mezelf echt laat zien, altijd zegt of laat blijken dat men het maar raar vindt en dat men het er niet eens mee is (Max en Daniël duidelijke voorbeelden, maar pa en ma soms ook wel). Ik lach er meestal maar om, maar eigenlijk —

En er is eigenlijk ook een beetje, de laatste tijd, een gevoel van: is de persoon die ik echt ben niet ook wat, tsja, welk woord zal ik gebruiken… onwenselijk? Altijd maar academisch/intellectueel? All work and no play? Nou ja, dat is het ook niet natuurlijk, ik game wel en lees fictie en kijk series en films, en ik probeer af en toe eens wat te schrijven, maar er echt op uit bijv. doe ik al tijden niet meer. Of sociale omgevingen opzoeken. Vooral dat laatste. Een keer uit gaan? Maar ja, dan heb je weer die luide muziek en dat dansen en die alcohol —

[Removed] met [Removed] en vrienden; [Removed] met [Removed] en vrienden. Dat soort dingen waren echt mooi/zouden echt mooi zijn, voor mij. Hopelijk gaan die er echt van komen. Maar ja, dan moet ik weer die kamer eerst en dat lijkt nu alleen maar slechter te gaan gaan (7e voor L270 is al bijna 8e en dat was ik eerst al tot ik ineens 4e werd en ik hoop kreeg).

Ja, als ik denk aan die kamer denk ik steeds: dan gaat mijn studie echt weer beter, dan gaat mijn intellectuele ontwikkeling weer op een hoger tempo, dan kan ik weer goed slapen en uitgerust zijn en al die dingen doen die ik altijd wil doen (niet allemaal, ik weet uit ervaring dat ik elke keer toch weer nog meer wil, maar wel degelijk meer dan nu, dat weet ik ook uit ervaring). Maar eigenlijk wel belangrijker, denk ik, is dat ik dan beter sociaal kan (proberen te) zijn. Hopelijk. Uit ervaring weet ik ook dat ik ook dat niet zozeer deed, tot nog toe, maar ja, tot nog toe was ik nog geen zes jaar single, maar bijv. drie of vier of vijf jaar. Op een gegeven moment gaat de balans tussen eenzaamheid en Einzelgängnis (woord?) toch vast doorslaan? Moet haast wel.

Dat doet me trouwens denken: laatst —

Wacht, eerst even dit. Ik las net even terug “dan heb je weer die luide muziek en dat dansen en die alcohol”, en toen dacht ik: dat dansen, zou dat misschien toch niet, als ik het eenmaal probeerde, als ik me wat meer liet gaan — en toen dacht ik: nee, dat lukt me niet, ik weet nu al dat ik me veel te self-conscious zou voelen en veel tezeer zou denken dat ik het niet kon en niet goed deed (ben altijd ook lichamelijk onhandig geweest, althans in grove motoriek) en zo (wat doet het ertoe, denk ik eigenlijk of zou ik moeten denken, nee denk ik ook wel, maar dat voel ik op een of andere manier dan toch niet zo blijkbaar — dat kost me waarschijnlijk nog een paar jaar van de laatste verzadiging in volwassen worden — nou ja, die verzadiging treedt misschien nog niet op afhankelijk van wanneer je iets nog volwassen worden en nog onvolwassen noemt — maar tegen die tijd ben ik dertig of vijfendertig, moet mezelf dus maar misschien gewoon dwingen). Dus dan denk ik: goh. Die alcohol. Zou dat toch niet?

Want hoewel alcohol en dat aanpassen van je hersenen en gedachten toch altijd ontzettend vervelend en onprettig en onjuist lijken in mijn hoofd, is die self-consciousness en die remming ook onbehoorlijk. En dat is precies waar die alcohol op ingrijpt natuurlijk. Misschien maakt dat de dingen toch wel een stuk makkelijker… en eigenlijk, tsja, je waarneming en je denken en alles, het is toch altijd imperfect en gekunsteld, slechts een interpretatie van de werkelijkheid: je bent al jezelf in een bepaalde context, met alcohol in je bloed ben je nog steeds jezelf maar dan in een andere context, een andere vorm van jezelf. (Ik ben het er niet mee eens dat mensen zeggen dat je juist méér jezelf bent omdat je minder terughoudt want die terughoudendheid is ook een deel van jezelf — pa zegt: nee, dat is de samenleving, maar je bent gevormd door de samenleving en dat ben je dus ook zelf, anders kun je wel meer van jezelf gaan afwijzen als horende bij jezelf en … nou ja, dat is allemaal niks. Maar het is misschien ook niet zo dat je juist mínder jezelf bent, zoals ik tot nog toe steeds heb geponeerd. Ik zou het inderdaad denk ik gewoon zien als evenzeer jezelf, maar in een andere context. Een andere vorm van jezelf.) Met caffeïne op ben je een energiekere, actievere, nerveuzere vorm van jezelf. Vermoeid ben je een ongeduldigere, onwilligere, chagrijnigere of rustigere vorm van jezelf. Verliefd ben je een opgewonden, verwarde, profoundere, liefhebbendere vorm van jezelf. Met een kat op schoot ben je een vredigere vorm van jezelf. Het is allemaal deel van wie je bent. Met alcohol op ben je jezelf zoals die zelf reageert op een bepaalde chemische stof in je lijf.

Maar goed. Met een heleboel andere ervaringen en invloeden ben je een vorm van jezelf die een persoon is die een heel andere persoonlijkheid kan hebben. Ben je dan nog jezelf? Waar trek je de grens? (Zie discussie over mogelijke werelden [link removed here — don’t mind this reference] die ik laatst teruglas.)

Maar de meeste van mijn bezwaren tegen alcohol blijven eigenlijk nog wel overeind. Ik heb me daarom ook (ergens tijdens het typen van dit alles) bedacht dat ik mezelf ook wel kan dwingen/oefenen opener en minder self-conscious te zijn zonder gelijk op alcohol terug te vallen. Dan houd ik dat achter de hand voor als ik dertig of vijfendertig ben en ik nog steeds single ben en ik nog steeds niet zozeer in staat blijk sociaal en daarmee sociaal vervuld te zijn als ik zou willen/het gevoel heb nodig te hebben. Ja, is dat geen leuk idee? En dan misschien niet meteen dansen op luide muziek, maar wel eens gewoon eropuit met mensen, nog eens initiatief tonen daartoe, een keer naar een rustigere uitgaansgelegenheid, weet ik het.

…En dat allemaal zodra ik die kamer heb, dan. (Sigh.)

O ja, dat ene wat later nog moest. O ja, dat was het — nou ja, dat is eigenlijk een beetje een negatief iets om op te eindigen, maar je moet het dan maar lezen alsof ik eigenlijk eindigde op de gematigd positieve noot hierboven. Dat was namelijk dat ik laatst in mijn dagboek terug las dat ik nu alweer drie jaar single was of zo, wat dus drie jaar geleden was ongeveer. En dat ik dat toen al zo lang vond en ik echt niet het idee had dat ik dan nog tot de zes jaar zou komen. Wat als het nu weer zoiets is en ik inderdaad straks tot de twaalf jaar kom? Brrr.

Maar goed, iets positiever dus. Ik voel me wel een stuk beter weer, nu. Ik ga maar eens douchen. Denk dat ik hier een blog van ga maken.
Advertisements

5 responses to “Diary Excerpt [Dutch]

  1. Hé Vincent, ik zag je link op Facebook en werd nieuwsgierig. Ik voel me nu wel een beetje een bezwaard hoor, dat ik iets dat toch best wel privé aanvoelt heb gelezen terwijl ik je al zo lang niet heb gesproken.
    Ik wil in ieder geval zeggen dat ik je never nooit onwenselijk heb gevonden in welk opzicht dan ook. Ik ken je als een ontzettend vriendelijke, intelligente en eigenzinnige persoonlijkheid. En dat ik het heel jammer vond dat je besloot TLW op te geven. Oké, achteraf gezien ben je met een diploma linguïstiek niet bijster interessant voor de arbeidsmarkt en is het maar goed dat je geswitcht bent naar biologie, maar we hadden zo’n leuke groep.. Totaal verschillende types maar toch een klik. Ik kan me nog goed herinneren dat we in jaar 1 een Engrish generator hadden gemaakt, en dat Loïc en ik er de ballen verstand van hadden en jij ons toen met je magische programmeerskills gered had :’). En de nerdconvo’s die we altijd hadden over anime en manga. En dat we in de tussenuren altijd een beetje rondhingen op de Trans.
    Weet je wat, Gerrit houdt binnenkort een lezing over namen en cultuur (https://www.facebook.com/events/447226528738007/). Zin om je linguïstiek op te halen en ook te gaan? Anders zit ik ook maar alleen tussen de eerstejaars. Dan kunnen we ons daarna bezatten in Lokaal Negen (nee grapje hoor :p).

    • Hallo Maaike!

      Bedankt voor je vriendelijke comment. Tsja, het was inderdaad enigszins privé en ik twijfelde nog of ik het zou delen, maar ik dacht: tsja, dat is juist waar ik het over heb in feite, dat was juist deel van het probleem. Dus heb ik het toch maar gedaan.

      Onze Engrish generator was inderdaad erg leuk. Mijn magische programmeerskills kan ik me daarbij niet zo goed herinneren, maar wel hoe lang we daar toen nog met zijn tweeën aan bezig zijn geweest (en hoe jammer het eigenlijk was dat hij niet helemaal volledig was omdat die orthografie-fonologie mapping in het Engels ingewikkelder was dan we dachten). Good times.

      Die lezing zou ik best willen bijwonen, afhankelijk van waar en wanneer het precies is — ik mag die link niet volgen lijkt het en word doorverwezen naar de algemene “events” pagina op Facebook.

  2. Hoi Vincent,
    Ik kan me goed voorstellen dat je niet eens een idee hebt van wie ik ben. En dat je het eigenlijk heel vervelend vind dat ik hier nu iets schrijf en dus ook het bericht gelezen heb. En het spijt me als je het vervelend vind. En het spijt me als ik nu dingen zeg die je irriteren of die betweterig klinken, niet mijn bedoeling.

    Ik ben je blog ooit gaan volgen omdat ik je berichten fascinerend vind. En onder de indruk was van hoe je sommige dingen hebt gedaan die ik ooit gezien heb. Geen zorgen, ik heb je niet bespied of bekeken of beoordeeld, het viel me gewoon op. Ik heb niet alle berichten gelezen, maar deze dus wel. Ik kan niet zeggen dat ik precies begrijp hoe je je voelt, daarvoor verschil ik als persoon en verleden denk ik te veel. Maar dat betekend niet dat ik sommige dingen niet herken, en ik verwacht dat wel meer mensen het herkennen. Of in ieder geval onderdelen van je gevoel of verhaal.

    En dat is ook zo met uitgaan. Als je echt goed om je heen kijkt zie je hoeveel mensen daar verdriet en problemen proberen weg te drinken, proberen een en al plezier uit te stralen terwijl dat meestal een grote act is. Er zijn vast mensen die zich daar wel helemaal op de gemak voelen, maar dat is maar een klein deel van de maatschappij. Een groot deel wil er niet dood gevonden worden en een deel probeert (soms tervergeefs) daar in te passen of ‘iets’ te vinden. En sommigen zijn zoals jou, en dat is ook helemaal niet erg. Ik ga er meestal ook niet heen, meestal ben ik dan daar veel gestresster dan nodig, me bewust van iedereen om me heen en niet in staat te genieten. Vervolgens keer ik naar huis met een grotere onzekerheid en zelfvertrouwens-complex dan ik erheen ging. En ik denk dat het heel goed is om van jezelf te weten dat je harde muziek en drank niet ziet zitten. Als je toch buiten de deur wil komen om te dansen of te praten kan je balfolk overwegen.

    Dit is ook eng, want ook hier heb je motoriek voor nodig. Het verschil is dat de mensen hier anders zijn. Ik bedoel dan ook echt anders anders. Te zachtaardig voor de wereld. Maar er is hier geen belachelijk harde muziek, mensen praten ook zowaar veel met elkaar. En mensen drinken hier geen alcohol. Of in ieder geval amper. En mensen helpen elkaar en nemen eten mee wat op tafels word gedumpt en met iedereen word gedeeld. Dus als je een keer denkt ‘ik moet echt de deur uit’, google balfolk of ga een keer met mij mee. Dansen heeft mij heel erg geholpen dingen in perspectief te zetten en gewoon belachelijk te doen. Vrijer te zijn, mezelf te uiten. Ik ga nu zelfs toneelspelen, je had me vroeger het toneel op moeten slepen en dan was ik of in een hoekje gaan zitten of gewoon per direct weer weg gerend. Wat want maakt het ook uit? Mensen oordelen toch wel, kan ik beter tevreden zijn met mezelf.

    In ieder geval, ik heb mensen om me heen gevonden waar ik mee overweg kon op plekken waar ik me ook op me gemak voelde. Uitgaan lijkt uit je bericht hier niet de plek voor te zijn, dan ga je daar waarschijnlijk ook geen voldoening uit halen. Dus ga vooral door met het zoeken naar plekken waar de mensen niet zo oordelen, misschien omdat ze zelf weten hoe het voelt of gewoon omdat ze niet zo zijn en jou daarmee dus vrijheid en ruimte geven. En je dus kan oefenen met socialer zijn of kan ontdekken dat dat helemaal niet is wat je wil. Ik weet dat er fijne vriendelijke plekken bestaan maar ik ken je niet goed genoeg om te kunnen inschatten wat je type mens is.

    Nogmaals, ik ken je soort van helemaal niet, dus de kans is groot dat ik er helemaal naast zit en je al gewoon met mensen bent waarbij je je fijn voelt. Maar dan is de vraag wel, waarom rem je jezelf dan nog? Is het angst, is het schaamte? Wat houd je tegen om gewoon te zijn?

    Ik begrijp dat het naar is als mensen je raar vinden, en echt jezelf zijn kan dan ook niet altijd. Maar soms ook wel, en misschien zijn er in die situatie dat je het kan en je het ook durft wel mensen in de buurt die het waarderen. En wanneer je gelukkig bent met jezelf, jezelf durft te zijn in de buurt van mensen zal er misschien zomaar iemand tussen zitten wiens aandacht je trekt. En dan is misschien op een moment dat je het niet verwacht de eenzaamheid voorbij. Maar het proces begint bij tevreden zijn met jezelf en vooruitgang zien, in wat voor richting dan ook. Soms is beweging niet leuk, vaak gaat het gepaard met veel pijn. Maar beweging leidt in ieder geval ergens naar toe. En verrast word je wanneer je onderweg bent. Niet op het vakje waar je vast zit tot je met de dobbelsteen zes gooit.

    Ik wens je in ieder geval heel veel succes met alles, ik hoop dat je plekjes vind met bijzondere mensen die je mag en waar je je fijn voelt. En gewoon de vrijheid hebt om te zijn. Ik durf dit bericht haast niet te versturen, echt sorry sorry als ik iets verkeerds gezegd heb.

  3. Hoi Marretje!

    Wauw, ik was eerlijk gezegd echt ondersteboven van je bericht. Ook al was mijn blog nogal persoonlijk/privé, ik had niet zo’n persoonlijke reactie verwacht, zeker gezien we elkaar zoals je al zei inderdaad niet zo goed kennen. Maar ik vind het absoluut niet vervelend, integendeel zelfs. Ik ben ontzettend blij met je reactie! En wat het persoonlijke betreft, dat is het dus, maar als ik niet had gewild dat het gelezen werd had ik het natuurlijk niet publiekelijk geplaatst. Het ging namelijk zo: ik wilde deze gedachtes, zoals ik ze oorspronkelijk in mijn dagboek had genoteerd, graag delen, maar begon te twijfelen omdat het wat privé was. Maar toen dacht ik: ach, op een gegeven moment wil je toch ook eens wat delen wat een beetje privé is. Ik weet niet hoe vaak ik wel niet een schijnbaar wat overmatig persoonlijk berichtje heb getypt voor op Facebook of zo, om het vervolgens toch maar niet te plaatsen (of anders na twee minuten toch maar weer haastig te verwijderen). Ik ben blij dat jij in een beetje diezelfde sfeer ondanks wat twijfels je reactie toch ook gedeeld hebt hier. Daarvoor dus heel erg bedankt!

    Overigens weet ik natuurlijk wel wie je bent — we hebben elkaar nooit zo veel gesproken, maar ik heb ook weer niet zoveel vrienden op Facebook dat ze helemaal vreemden voor me zijn. Sterker nog, ik herinner me nog wanneer ik je voor het eerst opgemerkt had (op het veldweekend naar… eh… Groet denk ik?) en dat je me toen meteen al cool leek (en ik mezelf wat oninteressant in vergelijking). En natuurlijk laatst nog in Sjors’ bijzijn in BBL.

    Van balfolk heb ik nog nooit gehoord, maar het klinkt wel als iets wat me zou kunnen aanspreken. Dingen in perspectief zetten en belachelijk doen, dat zijn vast dingen die ik ook wel beter zou mogen leren/kunnen gebruiken. Ik heb trouwens ook ooit toneel gespeeld, maar ben daar juist min of meer mee gestopt omdat ik er te zenuwachtig van werd, althans zeker van het optreden. (Dat was ook wat maakte dat ik er niet zo goed in was, ook al heb ik het eigenlijk best in me volgens mij, of in elk geval meer dan het eruit kwam, acteren bedoel ik.)
    Het klinkt helemaal mooi omdat het toch ook een beetje klinkt alsof het raakvlakken heeft met uitgaan in de meer conventionele zin van het woord, wat immers ook bepaalde positieve kanten heeft. Alleen dan mogelijk met in plaats van de (voor mij) wat meer negatieve aspecten juist nog meer positieve dingen erbovenop, namelijk die van de prettige sfeer en de mensen die misschien wat meer soortgenoten zijn. Dat laatste heb ik namelijk wel hier en daar gevonden, maar dan steeds zonder dat eerste erbij (de positieve kanten van het uitgaan, weet niet goed hoe ze te benoemen). Bijv. bij een aantal vrienden in een ‘gamerclan’, of bij naturisme, of bij veldweekends (hoewel die dingen ook niet altijd allemaal makkelijk zijn gebleken).

    Kortom, balfolk wil ik zeker wel eens proberen, hoewel ook dit waarschijnlijk zal (moeten?) wachten tot ik een kamer heb in Utrecht, al was het maar omdat ik dan niet voortdurend zo vermoeid ben, maar ook als ik inderdaad een keer met jou mee zou gaan (als je dat althans echt meende en niet alleen uit beleefdheid zei, haha) zou dat makkelijker zijn.

    Maar je zit er dus zeker niet helemaal naast — ik ken al wel een aantal fijne mensen, maar zou er nog wel meer/andere willen ontmoeten en ook in andere contexten. (En dus een keer mogelijk in een romantische i.p.v. platonische/vriendschappelijke sfeer.)

    Ik vermoed dat jezelf inhouden uit angst raar gevonden te worden eigenlijk, met een beetje goede wil, best op te lossen is. Als je het een of twee keer gewoon tóch doet (onder de juiste condities) wordt het waarschijnlijk al snel makkelijker, zeker als je ook nog een beetje leuke reacties krijgt. En waarschijnlijk zijn mensen over het algemeen een stuk minder eng dan je zou denken – zoals Regina Spektor zingt: “People are just people / They shouldn’t make you nervous”. Datzelfde gevoel geeft jouw comment me overigens ook al een beetje. Mooi gezegd overigens, dit alles, over de verrassing die komt als je onderweg bent e.d.

    Nogmaals heel erg bedankt voor je reactie (en je succeswensing op het eind) – ben echt heel blij dat je je niet door je eigen aarzeling hebt laten tegenhouden. En je hebt zeker niks verkeerds gezegd.

Share your thoughts

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s